Eendracht 1 - Gazelle 1

Goeie wedstrijd wordt onterecht niet bekroond!!

Na het vertrek van trainer Loek Flentge en een weekje wedstrijdrust was het zaak om de neuzen allemaal dezelfde kant op te laten wijzen en de gelederen te sluiten. Geen makkelijke taak voor de mij. Vandaag stond de op papier moeilijke tegenstander Eendracht 1 in Mook op het programma. Anderhalve week intensief trainen en in partijvorm spelvormen proberen neer te zetten brachten uiteindelijk veel meer dan waar iedereen op gehoopt had.
De autorit naar Mook zorgde al voor de nodige extra kilometers toen we bij Venray Noord door de politie van de A73 geleid werden en via Smakt, Holthees en Vierlingsbeek terug naar de A73 konden om de weg te vervolgen. De omleiding was niet voor niets, een zwaar ongeluk met 2 doden op de A73 vond helaas eerder die ochtend plaats.
Op het sportcomplex aangekomen baadden we inmiddels al in de zon, dat zou een mooie korfbalochtend kunnen worden.
Hoe zet je een team in elkaar dat bestaat uit 13 speelsters, waarvan Steffie was afgemeld en Rilana vanaf de eerste wedstrijd met een gebroken pink gedwongen langs de lijn moet blijven? Een ondankbare taak, vooral de eerste weken.

De volgende speelsters zouden in de basis staan:
Vak 1: Myrthe, Anique, Milou en Bianca.

Vak 2: Stefanie, Kim, Anouk, Britt.

Reserves: Gitte (na rust voor Anique), Nicole (na rust voor Anouk) en Inge (na rust voor Milou).

Coaches: Guido en Rilana.

Bij het inspelen zagen we dat enkele dames van Eendracht makkelijk en veel tot scoren kwamen, we zouden de opstelling hiervan af laten hangen. Toen Eendracht als eerste ging opstellen besloten we dat het vak van Myrthe als aanval zou starten en het vak van aanvoerster Stefanie als verdediging. Zo zou de eerste verdediging de sterkste schutters verdedigen.
De opstelling pakte best goed uit. Verdedigend lieten in de eerste helft weinig steken vallen. Inzet en communicatie was erg belangrijk en dat lukte best goed. Omdat je een keuze maakt om de doorbraak te neutraliseren door voor te verdedigen vielen er met veel pech toch 2 afstandsdoelpunten voor de rust bij de thuisploeg. Via 1-0 en 1-1 (door Bianca) kwamen we iets achter door 2-1 en 3-1, maar de kansen bleven ook aan onze kant komen. Het was een kwestie van gejaagdheid en soms concentratie die de ballen niet in de korf deed belanden. Anique deed dat voor rust wel nog met een kort schot en gingen we met een 3-2 achterstand de rust in.
In de pauze legde ik de nadruk op het meer ruimtelijk spelen. Met name het eerste aanvalsvak zocht te weinig de ruimte op en teveel vanuit een constante korfbezetting. Korf ook eens vrijlaten, dames uitspelen en bal inspelen. Verdedigend iets duidelijker roepen, vaker roepen en vooral meer focussen op de eigen dame en minder op alles wat eromheen gebeurt.
Meteen na de rust begon het nog beter te lopen, Bianca maakte al snel de gelijkmaker van afstand en we bleven nu gelijk opgaan na de 4-3 en de 4-4 door Anouk met één hand. Eigenlijk als pass bedoeld, maar zoiets telt ook. Toen kwam een hele sterke fase waarin we veel druk konden zetten en Bianca wist de druk om te zetten in de 4-5 door een kort schot. We waren sterker, vergaten dat toch om te zetten in meer doelpunten. Verdedigend brak een slappe 5 minuten aan waarin ongeconcentreerdheid tot 2 onnodige tegendoelpunten leidde. Na de 5-5 kregen we snel de knullige 6-5 en 7-5 van dichtbij de korf tegen. Toen eenmaal de koppies weer alert waren wist Myrthe al haar frustratie van afstand in de korf te knallen (7-6). Doordrukken, dat was nu ons doel. Ingedutte speelsters waren weer wakker, de ingezette wissels draaiden lekker mee en we kregen kans na kans.
Het laatste kwartier was eigenlijk voor Gazelle maar daar stak de scheidsrechter echter uit onkunde een stokje voor. Indien ze veel dichter bij het spel had gelopen had ze kunnen zien dat Gazelle binnen 5 minuten zeker 4 tot 5 strafworpen had mogen krijgen. Overal doken onze speelsters op en van alle kanten werd er te laat en onreglementair verdedigd op de armen. Ergernis diende zich aan en aan de andere kant gingen er in 3 opeenvolgende aanvallen wel drie doelpunten in! Met 11-8 (doelpunten Bianca en Kim) leden we een onterechte nederlaag. De beginfase was voor Eendracht, daarna ging het grotendeels gelijk op en het laatste kwartier was helemaal voor Gazelle! Dan is het balen dat je op deze manier moet verliezen, dat doet pijn.
Het vertoonde spel, de veerkracht van enkele speelsters die er bijna doorheen zaten en het spelplezier geven ons erg veel hoop. Daarover heel veel tevredenheid!
Een kort gesprek na de wedstrijd met de scheidsrechter leverde een schrijnend beeld op: "al 40 jaar scheidsrechter, strafworpen is het zwakke punt, 'een wedstrijd wordt niet meer door strafworpen beslist, er wordt nu veel meer gescoord'". Dus in feite iemand die niet beter kan en dat is jammer en een bewijs dat het fluiten door eigen mensen in de 2e klasse een grote foutieve beslissing is geweest!
Dames senioren van Gazelle: een compliment van mijn zijde! Goed gespeeld, ik heb bezieling gezien, plezier, speelsters die tegenstandsters het leven 'zuur 'maken op een sportieve manier, goeie aanvallende en verdedigende acties en de instelling om aan anders te gaan spelen als dat nodig is. Rilana: bedankt voor je steun als medecoach. En jullie een pluim voor het doorgaan tot de laatste seconde, ook al wordt een overwinning op een vervelende manier door de neus geboord.
Na een gewijzigde terugweg vanuit Mook over de rijksweg langs Afferden, Arcen en Velden zochten we bij Venlo de A73 weer op en waren we wel wat later dan verwacht terug in Guttecoven.

Score: Bianca 4x, Anique, Anouk, Myrthe, Kim.

Verslag: Guido.